จ่ายค่าบริการต่างประเทศ หักภาษีเท่าไร: เช็ก ม.70 และ DTA

เริ่มจากจำแนกเงินได้ ไม่ใช่เดาอัตราจากใบแจ้งหนี้

มาตรา 70 ครอบคลุมเงินได้บางประเภทที่บริษัทต่างประเทศได้รับจากหรือในประเทศไทย แต่อัตราและฐานภาษีขึ้นกับลักษณะสิทธิและงานจริง ค่าซอฟต์แวร์อาจเป็นค่าสิทธิหรือค่าบริการตามเงื่อนไขการใช้ ส่วนดอกเบี้ยและเงินปันผลมีกฎเฉพาะ จึงควรอ่านสัญญา ใบสั่งซื้อ และขอบเขตสิทธิควบคู่กัน

• •ระบุสิ่งที่ผู้จ่ายได้รับจริง: งานบริการ สิทธิใช้ทรัพย์สินทางปัญญา เงินทุน หรือส่วนแบ่งกำไร
• •แยกค่าบริการหลายชนิดในสัญญาเดียว หากมีฐานภาษีหรือข้อบทอนุสัญญาต่างกัน
• •ตรวจว่าเป็นการจ่ายจากหรือในประเทศไทย และผู้รับเป็นบริษัทต่างประเทศที่มิได้ประกอบกิจการในไทยหรือไม่
• •บันทึกเหตุผลการจำแนกและเอกสารที่ใช้ตัดสินใจก่อนอนุมัติการโอน

ใช้ DTA หลังยืนยันประเทศและสิทธิของผู้รับเงิน

อนุสัญญาแต่ละประเทศใช้ถ้อยคำและเพดานไม่เหมือนกัน ผู้จ่ายต้องตรวจฉบับที่ตรงกับถิ่นที่อยู่ของผู้รับ ชนิดเงินได้ ผู้มีสิทธิได้รับประโยชน์ และเงื่อนไขสถานประกอบการถาวร หนังสือรับรองถิ่นที่อยู่เป็นหลักฐานสำคัญ แต่ไม่แทนการวิเคราะห์ข้อเท็จจริงทั้งหมด

• •ขอ Certificate of Residence ที่ครอบคลุมช่วงเวลารับเงิน
• •เทียบข้อบท business profits, royalties, interest หรือ dividends ตามสัญญาจริง
• •เก็บสัญญา ใบแจ้งหนี้ หลักฐานส่งมอบงาน และคำวิเคราะห์ไว้ในแฟ้มภาษี

ตรวจ PE ตามถ้อยคำของอนุสัญญาที่ใช้จริง

การมีสถานประกอบการถาวรไม่ได้ทำให้อนุสัญญาทั้งฉบับใช้ไม่ได้ แต่เปลี่ยนวิธีวิเคราะห์กำไรที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมในไทย เกณฑ์ระยะเวลาและตัวแทนแตกต่างกันระหว่างอนุสัญญา จึงห้ามใช้ตัวเลขเดียวกับทุกประเทศ

• •มีสถานที่ประกอบธุรกิจที่ผู้รับใช้ดำเนินงานในไทย
• •มีบุคคลในไทยทำสัญญาหรือมีบทบาทหลักจนสัญญาเกิดขึ้นเป็นประจำ
• •มีโครงการก่อสร้าง ติดตั้ง หรือให้บริการถึงเกณฑ์เวลาของอนุสัญญาฉบับนั้น
• •มีบุคลากร อำนาจตัดสินใจ หรือทรัพย์สินในไทยที่สัมพันธ์กับรายได้ก้อนนี้

Grossing-up: ใครแบกภาษีจริง

ถ้าสัญญาระบุว่าผู้รับต้องได้เงินสุทธิ ผู้จ่ายอาจต้อง gross-up ภาษี แต่สูตรต้องใช้อัตราที่สรุปแล้วและต้องอ่านข้อกำหนดเรื่องภาษีในสัญญาให้ครบ ควรแยกยอดค่าบริการ ภาษี และค่าธรรมเนียมธนาคารในเอกสารอนุมัติ