ฟื้นฟูกิจการภายใต้พระราชบัญญัติล้มละลาย

เจาะลึกบริการ

เมื่อธุรกิจมีหนี้สินล้นพ้นตัวแต่ยังพอมองเห็นทางฟื้นตัวได้ การล้มละลายไม่ใช่ทางออกเดียว กฎหมายไทยเปิดช่องให้ยื่นคำร้องฟื้นฟูกิจการต่อศาลล้มละลายกลางเพื่อขอสภาวะพักการชำระหนี้และเจรจากับเจ้าหนี้ผ่านแผนฟื้นฟูที่ผูกพันทุกฝ่ายเมื่อศาลเห็นชอบ บทความนี้อธิบายกลไกการฟื้นฟูกิจการภายใต้พระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 ตั้งแต่การยื่นคำร้อง บทบาทผู้ทำแผนและผู้บริหารแผน จนถึงความแตกต่างจากการล้มละลายและการปรับโครงสร้างหนี้แบบเอกชน

ตัวเลขที่ต้องรู้ก่อนตัดสินใจ

ฐานกฎหมายการฟื้นฟูกิจการ

หมวด 3/1 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483

พระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 90/1 เป็นต้นไป

ศาลที่มีอำนาจพิจารณา

ศาลล้มละลายกลาง

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลล้มละลายและวิธีพิจารณาคดีล้มละลาย พ.ศ. 2542

ผลของสภาวะพักการชำระหนี้

ห้ามฟ้อง บังคับคดี หรือยึดทรัพย์ลูกหนี้นับแต่ศาลรับคำร้อง

มาตรา 90/12 พระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483

เกณฑ์เสียงข้างมากรับแผน

มากกว่ากึ่งหนึ่งของยอดหนี้รวมในแต่ละกลุ่มเจ้าหนี้ที่เข้าประชุมและออกเสียง โดยอย่างน้อยหนึ่งกลุ่มต้องลงมติเห็นชอบ

มาตรา 90/46 พระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483

ระยะเวลาดำเนินการตามแผน

ไม่เกิน 5 ปี ขยายได้อีกไม่เกิน 2 ครั้ง ครั้งละไม่เกิน 1 ปี

มาตรา 90/58 พระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483

กระบวนการฟื้นฟูกิจการ SME

ขั้นตอนแบบย่อสำหรับลูกหนี้ที่มีคุณสมบัติตามที่กฎหมายกำหนด

หมวด 3/2 พระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 (แก้ไขเพิ่มเติม)